سفینه ی غزل


+ کوتاه...

تلگرامی شده ایم و اینجا همچون خانه ی اجدادی مهربانی خاک می خورد. آخرین باری که دست به کیبورد شدم یادم نمی آید. شاید بد نبود می گذاشتیم آدم ها پس صفحه ی وبلاگشان می ماندند... همان جور رازآلود و مهربان. 

روزی هم خواهد آمد که تلگرام هم رنگ و لعاب ببازد و همه یاد این خانه ی آبا و اجدادی بیافتند. روزی که دور نیست. 

سلام سفینه ی خاک گرفته ام!

نویسنده : شیرین درخشان ; ساعت ٥:٠٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٤/٥/۱۱
comment نظرات () لینک