سفینه ی غزل


+ دل حافظ

خوش تر از فکر می و جام چه خواهد بودن

تا ببینم که سرانجام چه خــــواهد بــــــودن

غم دل چند توان خورد که ایام نمانــــــــــد

گو نه دل باش و نه ایام، چه خواهد بــــودن

مرغ کم حوصله را گو غـــم خود خور که براو

رحم، آن کس که نهد دام، چه خواهد بودن

باده خور غم مخور و پند مقلد منیــــــــوش

اعتبار سخن عام، چه خــــواهـــــــد بودن

دسترنج تو همان به که شود صرف به کام

دانی آخر که به ناکام ، چه خواهد بودن

پیر میخانه همی خوانـــــد معمایی دوش

از خط جام که فرجام چه خواهـــــــد بودن

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

تا جزای من بدنــــــــــــام چه خواهد بودن

اینجا  را هم ببینید.

نویسنده : شیرین درخشان ; ساعت ٧:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱۱
comment نظرات () لینک