سفینه ی غزل


+ آبی

نافش را 

با گلبرگِ نیلوفر بریدند

چشمانش آبی شد

دلش

بوی مرداب گرفت.

////////////////

بغضت خاکستری

گریه ات آبی

صورتت را بشوی

بعد از باران

آسمان سپید می شود.

//////////////////

این "مخمل آبی" را ببینید. 

نویسنده : شیرین درخشان ; ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱/٢٩
comment نظرات () لینک