استارت

پدرم ، خاطره ای تلخ وشیرین از دوران کودکیش بازگو می کند ، شاید چیزی حدود هفتاد سال پیش . می گوید: ششم ابتدایی بودم و بعد از سه چهار ماه تلاشی که برای گرفتن نمره ی قبولی مدرسه کرده بودم، کارنامه به دست، چون باد، راهی دکان پدر شدم .هر چه شور وتوانایی داشتم ،به پاهایم دادم تا زودتر خبر را به او برسانم . قبول شده بودم. او که از مغازه ی کوچکش در طبقه ی دوم ساختمانی ، از پنجره مرا می دید، پیش خود چه فکرها که نکرد " مادرش توی چاه افتاده، خانه آتش گرفته، غارتگران ریخته اند توی خانه_زمان جنگ جهانی دوم _ وفکرهایی از این دست که این مواقع به سراغ آدم می آید" . رسیدم ، نفس زنان وعرق کرده ،سرخ. فریاد زد : چه شده؟ داد زدم: قبول شدم. نعره کشید: تو غلط کردی ، تو ...  ( بخش فحش هایش را سانسور می کنم که از پدربزرگ مرحوم چیزی شبیه بلدالملک قهوه ی تلخ نساخته باشم در ذهن شما).                                                               همیشه به اینجا که می رسد ،پدر را می گویم ، نگاهش کمی تلخ می شود و آهسته می گوید: "خدا رحمتش کند".

 امروز ، شبیه او شده بودم. به "کسی" تقریبا" بال بال زنان گفتم: "شروع کردم به نوشتن ، بالاخره شروع کردم ". نگاهم کرد: " جدی؟ خوب باریکلا! موفق باشی. " البته جمله ی دو کلمه ای آ خرش بیش تر شبیه این بود: خوب که چی؟ 

 

 پ.ن ١ : قرار نیست چیز زیادی بنویسم . پاره شعرهای قدیمی را ازلابه لای ذهن و زندگیم بیرون کشیدم. 

                                                                                                                                                 پ.ن ٢ : نامش را هم "حافظ جان"طی یک پروسه تله پاتی وار ارسال فرمودند.     

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

    در ا ین زمانه رفیقی که خالی از خلل است    

                                    صراحی می ناب و   سفینه ی غزل است  

 

وگرنه مارا چه به "سفینه ی غزل".

/ 10 نظر / 9 بازدید
سرور

به به مبارک باشه. خدایش حیف نبود این همه استعداد و بیان شیوا را سالها از ما دریغ کردی . چه زیبا خاطرات عبرت آموز بابا را که از زبان ایشان بارها شنیده بودیم ماندگار کردی. آفرین به چنین فصاحت بیان و شیوایی سخن و صد البته اراده و همت شما. دست به قلمت چنان زیبا و تاثیر گذار است که من همواره منتظر مطالب جدیدت هستم.

هومن عباسپور

تبريك مي‌گم شيرين جان. انگار دنيا رو بهم داده‌ن. فكر نمي‌كردم شروع كني، چون گفته بودي با كامپيوتر بيگانه‌اي. چقدر خوش‌حالم كردي. خيلي هم خوب شروع كردي. خاطره‌ي پدر براعت استهلال زيبايي براي سفينه‌ات بود. ولي به دوستان قديم و امروز و خوانندگان آينده‌ات اثبات كن كه باز هم مي‌نويسي، هر چند عده‌اي بگويند «كه چي؟». قلمت پايدار و دست و ذهنت بي‌خستگي باد. [گل]

هومن عباسپور

مرسي. منم تا اومدم تو وبلاگت لينكت كردم. سپاس‌گزارم.

درخت ابدی

خاطره‌ی بانمکی بود. خیلی تبریک می‌گم و خوش‌حال شدم از این‌که بالاخره وسوسه‌ی نوشتن غلبه کرد و شروع کردی. امیدوارم مرتب بنویسی تا ببینی چه رفیق خالی از خللیه وبلاگ‌نویسی. یه مقدار بگذره بهت ثابت می‌شه که دیگه معتاد شدی[نیشخند][گل]

درخت ابدی

سلام. راستی، کلمات کلیدی یا تگ‌ها رو بر اساس موضوع نوشته‌ها تنظیم کن. مثلا این‌جا خاطره. یا اگه شعر می‌ذاری شعر. اسم‌گذاری‌شون کاملا شخصیه، ولی بعدها که تعداد نوشته‌ها زیاد شد، به درد جست‌وجو می‌خوره.

محمد رضایی

سلام همایون بادت این سال و همه سال/ مبارک بادت این وبلاگ فعال امیدوارم بیینده های وبلاگت سر به فلک کِشَد...

محمد رضایی

این وبلاگ من بود قبلاَ http://nasl-sevom.blogspot.com

ندا همراهی

شیرین عزیزم!گاهی در تکرار روزها و شبها گم میشویم بی آنکه یادمان باشد روزی به بزرگی آسمان برواز میکردیم...خوشحالم که بار دیگر توان بال زدنت را امتحان کردی و میدانم که طول بالهایت بیش از اینهاست.مهم نیست چند سالست که نشسته ایم مهم روزهای آفتابیست,آنهایی که دلت را گرم میکند...موفق باشی

ندا درخشان

شيرين جان نمي دوني چقدر خوش حالم كه مي بينم حس نوشتن برت چيره شده و دست به قلم شدي, و چه شروع زيبايي... با خوندن "استارت" براي لحظه اي خودم رو جلوي مبل قهوه اي بابا بزرگ و زل زده توي چشمان مهربونش ديدم.. و توي دلم به خودم غريدم كه چرا بايد اون لحظات شيرين رو از دست بدم. در عوض خدا روشكر ميكنم كه فرزند خلف بابابزرگم داره خاطراتش رو به شيوايي ماندگار ميكنه. قلمت برقرار شيرن ترين عمه...